Stottertherapie


Stotteren is een spraakstoornis.   


Een kind dat stottert, weet perfect wat het wil zeggen, maar op het moment zelf staan onvrijwillige herhalingen, verlengingen en/of  blokkades (primair stottergedrag) binnenin het woord daarbij in de weg.   


Naarmate de stoornis erger wordt, treden er ook secundaire gedragingen op. We zien dan bijvoorbeeld negatieve emoties en cognities. Die kunnen spreekangst en vermijdingsgedrag veroorzaken.


Stotteren begint bijna altijd tussen het tweede en het zevende levensjaar. Snel ingrijpen is heel belangrijk om het stotteren niet te laten evolueren tot een stotterprobleem.


In therapie werken we aan de gedachten, gevoelens en het vermijdingsgedrag. Hierbij wordt gebruik gemaakt van principes uit de gedragstherapie en cognitieve therapie.

Er wordt ook indirecte therapie gegeven via de ouders. Doel hierbij is voorkomen dat het stotteren een probleem wordt.




Meer weten?


Ouders: http://www.cvst.be/infostotteren/Ouders.html


Kids: http://www.cvst.be/infostotteren/Kinderen.html